[عنوان ندارد]

از فرداهایی که در جستجویت شهری را زیر پا بگذارم نگرانم...می‌ترسم در شهر غربت روزهایی برسد که اشک‌های مادرم را ببینم... و شب‌هایی که «سالی» نباشد که شانه های آرام‌ش مرا در میانه‌های گریه خواب کند...

می‌ترسم یا انسانهای دکترنامی روبرو شوم که من برایشان یکی از هزارمین باشم...یکی از هزارمین زنانی که مادر شدنشان همه التماس است به دست‌های آنها...تو می‌دانی اما من، همه بودنت را در نوری جستجو می‌کنم که خدا در سرانگشت آفریده‌هایش قرار داده که خودش خواسته به دست بشریت به تحقق رویاهای ما بپردازد...

جانِ مادر...امروز گمان می‌کنم سهم من از رنج‌های این حیات این است که این بی‌تو بودن را به ارث ببرم؛ شاید حکایتی عمیق‌تر از آنچه در اندیشه‌ام می‌گنجد در تا امروز نیامدنت نهفته باشد...

 جانِ مادر...از خدا می‌خواهم مرا طاقتی دهد بر گذرانِ این روزها...و در برابر آنچه از رسیدنش می‌ترسم امانم دهد...و مرا لیاقت دهد بر زندگی با تو...که از ابرها سبک‌بال تری...

مثل شبنمی نشسته روی برگها، بر بالِ فرشتگان بنشین و فرود آ...بر قلب مادری که نه در دلش جایی برای تو ساخته بود که بگوید :کرم نما و فرود آ که خانه خانه ی توست

و نه هر ماه نشانه ای از توانایی مادرشدن دیده بود...که روزی از نبودنش دلش به گنجشککی بلرزد که شاید...شاید... شاید جانِ مادر آمده باشد...